Sabır-sızlan-mamız

ya da

sabrımızın sızlanması,

başa,

en başa

geç-kalmışlığımızdan,

ama aynı zamanda da

ora&rsquoya

-ne-den sonra-

rücû telaşımızdan

oluyor

          sanı-yorum&hellip

Olan aslında çoktan olmuş olsa da bizim onun tekrarına tanıklığımız, tekrar edeni ikrarımız hep sonradan. Ama neden sonra olsa da , bu tanıklık hep taze, hep ilk defa. Çoktan olmuş olan yeniden oluyor, ol! Emri her ân yineleniyor varlık sürekli yineleniyor çünkü. Varlık onu çepeçevre saran karında her dem, dem-be-dem devine-dura ol!&rsquoa &ndash geliyor. Varlıkta her şey dâimi bir oluş halinde .İnsan da . O da, başta, en başta, ol!-dendikten sonra, ol-karın&rsquoda, &lsquo&rsquool!&rsquo&rsquoa geliyor her daim. Varlığı- ana karnındaki bebeği saran  meşime gibi- çevreleyen, saran,sarmalayan zaman varlığı, karnında bulunduran, onu olduran zaman, döşünde devine-duran varlığı havasızlıktan boğulmaktan ya da bayatlayıp kokuşmaktan koruyor, onu taze, diri-taze, terütâze tutuyor daima ama aynı zamanda varlığı değiştirip, &lsquo&rsquobozuş&rsquo&rsquoa ve oradan yeni bir &lsquo&rsquooluş&rsquo&rsquoa sokuyor. Varlık, zamanla soluk alıp veriyor. Keza s/oluyor zamanla. Varlığın çevreni (Horizont) denen, varlığın karnı hakeza. İnsan, (var)oldukça karnın çocuğu&hellip İnsan, ibn&rsquoul vakt .