Husserl, geliştirdiği fenomenoloji yöntemiyle, 20. yüzyıl felsefeleri ve sosyal bilim çalışmalarında ciddi bir belirleyiciliğe sahiptir. Hemen tüm felsefi kariyeri boyunca, temelleri Rönesans sonrası bilimsel yaklaşımlarla atılmış olan yerleşik bilim anlayışının, bu anlayışa egemen olan tutumun ve zamanla bu doğrultuda teşekkül etmiş insanbilimlerinin sıkı bir eleştirmeni olarak karşımıza çıkar. Husserl&rsquoe göre, gerek doğa gerekse insanbilimleri, nesnel bir bilgiye ulaşma amacıyla, özne ve nesne ilişkisi olarak tamamlanagelen bilginin, nesne kısmına ağırlık vermek suretiyle, öznellik içerisindeki kaynaklarının unutulmasıyla sonuçlanan bir bilim ve kültür krizine yol açmışlardır. [...] Fenomenolojiyi akademik bir mesele olmanın çok ötesinde gören Husserl, insan yaşamındaki kökenlerinin anlamını kaybetmiş olmaları nedeniyle, kriz içerisinde olduklarına inandığı Batı bilimlerinin gelecekteki gelişimini fenomenolojiye bağlı görür. Batılı insan, Rönesans&rsquotan ve hatta felsefenin antik Yunan&rsquoda doğuşundan beri, Husserl&rsquoin bilimsel diye nitelediği bir kültürde yaşamaktadır. Söz konusu kültür, insanın gerek dünya içerisindeki yerini gerekse kendi kendisini mutlak olarak anlayabileceği umudu ve inancıyla, onun özgür, rasyonel ve teorileştirici aktivitelerinde konumlanmış bir kültürdür. -Kasım Küçükalp-
(Tanıtım Bülteninden)